ناز انگشتای بارون تو ، باغم می کنه

الان که دارم وبلاگ رو بروز می کنم خدای بزرگ رحمت بی انتهای خودش رو شامل حال همه شهر کرده و یه حال اساسی به بنده هاش داده کافیه یه سر به بیرون از پنجره بندازی و حالش رو ببری . مثل اینکه نگرفتی :

دارههههههههه بارون میاد .

به عشق بارزون این شعرو تقدیمتون میکنم :

من بهارم، تو زمین

من زمینم، تو درخت

من درختم، تو بهار.

ناز انگشتای بارون تو، باغم می کنه

میون جنگلا طاقم می کنه.

تو بزرگی. مث شب

اگه مهتاب باشه یا نه

تو بزرگی

مث شب

خود مهتابی تو اصلا خود مهتابی تو

تازه، وقتی بره مهتاب و

هنوز

شب تنها، باید

راه دوری رو بره تا دم دروازه روز،

مث شب گود و بزرگی مث شب

تازه، روزم که بیاد،

تو تمیزی

مث شبنم

مث صبح.

تو مث مخمل ابری

مث بوی علفی

مث اون ململ مه نازکی

اون ململ مه

که رو عطر علفا، مثل بلاتکلیفی

هاج و واج مونده مردد

میون موندن و رفتن

میون مرگ و حیات.

مث برفایی تو.

تازه آبم که بشن برفا و عریون بشه کوه

مث اون قله مغرور بلندی

که به ابرای سیاهی و به بادای بدی می خندی...

من بهارم تو زمین

من زمینم تو درخت

من درختم تو بهار،

ناز انگشتای بارون تو باغم می کنه

میون جنگلها طاقم میکنه

                                                                      

                                                                                  از هوا و آینه ها « احمد شاملو »

 

  
نویسنده : مهدی ; ساعت ۳:۳۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٦/٢۸