پا به پای کودکی

پا به پای کودکی هایم بیا                   

کفش هایت را به پا کن تا به تا

قاه قاه خنده ات را ساز کن            

باز هم با خنده ات اعجاز کن

پا بکوب و لج کن و راضی نشو         

با کسی جز عشق همبازی نشو

بچه های کوچه را هم کن خبر         

عاقلی را یک شب از یادت ببر

مادری از جنس باران داشتیم        

در کنارش خواب آسان داشتیم

یا پدر اسطوره  دنیای ما                 

قهرمان باور زیبای ما

قصه های هر شب مادربزرگ          

ماجرای بزبز قندی و گرگ

غصه هرگز فرصت جولان نداشت        

خنده های کودکی پایان نداشت

هر کسی  رنگ خودش بی شیله بود    

ثروت هر بچه قدری تیله بود

ای شریک نان و گردو و پنیر  !            

همکلاسی ! باز دستم را بگیر

مثل تو دیگر کسی یکرنگ نیست     

آن دل نازت برایم تنگ نیست ؟

رنگ دنیایت هنوزم آبی است ؟         

آسمان باورت مهتابی است ؟

                                                ***

هرکجایی شعر باران را بخوان          

ساده باش و باز هم کودک بمان

باز باران با ترانه ، گریه کن !            

کودکی تو ، کودکانه گریه کن!

ای رفیق روز های گرم و سرد           

سادگی هایم به سویم باز گرد!

--------------------------------------------------------------------

پ.ن:شعری که در بالا از نظرتون گذشت از اشعار همکار خوبم سرکار خانم نازنین مرادی هستش که در اینجا بر خودم لازم میدونم که از ایشون کمال تشکر و قدردانی رو داشته باشم.

 

  
نویسنده : مهدی ; ساعت ۳:٤۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۸/٢٢